A mediados dos anos sesenta, debido a súa habilidade coa guitarra e moi o seu pesar, comezou a facerse famosa a frase “Clapton is God” (Clapton é Deus). Aínda que dita afirmación nos poida parecer esaxerada o que sí é xusto recoñecer é que ó longo dos máis de corenta anos de carreira, a influencia de Eric Clapton na evolución da música rock e da figura do guitarrista foi enorme. Durante todos eses anos, cheos de altibaixos, sempre estivo a carón da música que máis paixón espertou nel dende neno: o blues.
Eric Patrick Clapton naceu o 30 de marzo de 1945 en Ripley (Inglaterra), fillo ilexítimo de Patricia Clapton e un soldado canadense destinado no seu país, Edward Fryer. Medrou na casa dos seus avós convencido de que eran seus pais. Non sería ata os doce anos cando a súa nai reaparecese e descubrise a verdade. Co paso dos anos amosouse cada vez máis interesado pola arte e comezou a entusiasmarse pola música despois de escoitar a xente como Elvis Presley ou Buddy Holly e sobretodo, a músicos de blues como Muddy Waters, Howlin´ Wolf ou Big Bill Broonzy.
Con dezaseis anos xa adicaba a maior parte do tempo a practicar coa guitarra. Deixou os estudios para traballar na construcción e cando logrou aforrar unha boa cantidade de cartos, mercou unha nova guitarra e comezou a tocar en clubs de folk polas noites.
Aínda que a súa primeira banda foi The Roosters o éxito de verdade chegou cando entrou a formar parte dos Yardbirds a finais de 1963. Pouco tempo despois, en 1965, desilusionado polo camiño que estaba tomando a banda aloxándose do blues, entrou a formar parte do grupo de John Mayall, The Blues Breakers. Con eles gravou un álbum que o catapultou á fama e que aínda hoxe segue sendo un dos discos máis importantes do blues británico. Foi neste traballo onde cantou por primeira vez un tema en solitario de Robert Johnson, “Rambling On My Mind”.
Un ano despois, deixa o grupo de John Mayall e forma xunto a Jack Bruce e Ginger Baker o primeiro gran grupo da historia do rock: Cream. Durante 3 anos e despois de varios discos e multitudinarios concertos o grupo separouse debido as enormes tensións existentes entre os seus membros.
En 1969 iniciou un novo proxecto baixo o nome de Blind Faith xunto a Steve Winwood que tivo como único froito un disco e unha xira americana. A comezos da década tocou na banda de Delaney And Bonnie e gravou, por fin, o seu primeiro disco en solitario titulado “Eric Clapton”.
En 1970 forma outro novo grupo que se chamou Derek And The Dominos. Con eles publicou o mellor disco de toda a súa carreira, “Layla (And Other Assorted Love Songs)”, adicado á muller de George Harrison coa que casaría máis tarde. A pesar da súa calidade musical no seu día non tivo o éxito que se merecía e pasou case desapercibido. Neste ano, trala morte do seu pai e do seu amigo Jimi Hendrix, Clapton comezou unha adición a heroína que o tivo apartado da escena musical durante dous anos.
En xaneiro de 1973, tras unha exitosa terapia, superou os problemas coas drogas e animado por músicos como Pete Townsend reapareceu nun concerto celebrado no Rainbow Theatre de Londres.
En 1974 retoma a súa carreira en solitario coa publicación de “461 Ocean Boulevard” que o levaría ó máis alto das listas americanas. A partires deste intre a personalidade artística de Clapton comezou a afianzarse e deste xeito arrancou unha producción propia con maior ou menor fortuna con discos como ”There´s One In Every Crowd”, “EC Was Here”, “No Reason To Cry” e sobretodo “Slowhand” que chegou a vender 3 millóns de copias. Eran os tempos nos que precisamente o seu alcume máis coñecido, “mano lenta”, cobraría maior forza. O seu estilo metade rock metade blues, enganchou a milleiros de fans que esgotaban as entradas de calquera cidade onde tocase.
Os seus seguintes traballos ata comezos dos anos oitenta mantiveron firme o seu status, pero ó longo desta década, debido en parte os seus novos problemas (agora co alcohol) e ó fracaso do seu matrimonio, foi cando perdeu a referencia que o guiara nos anos anteriores e comezou a ser esquecido polo gran público.
Sen embargo, en 1989 gracias a publicación de “Journeyman” (que recibiu varios premios incluíndo o seu primeiro Grammy) e do recopilatorio “Crossroads” (que chegou a ser disco de platino) a figura de Clapton conseguiu voltar á dos mellores tempos.
Cando todo semellaba ir ben, de novo cruzaríase a traxedia no seu camiño en 1991, cando o seu fillo de tan só catro anos morre tras caer ó vacío dende unha fiestra dun rañaceos de Nova York. Un ano despois, gravou un concerto acústico para a cadea de televisión MTV que se publicou en agosto baixo o título “Unplugged” e que contén exitos como “Tears In Heaven”, adicada o seu fillo recentemente falecido. Este álbum gañou 6 Grammy e vendeu máis de 10 millóns de copias en todo o mundo converténdose no seu traballo de maior éxito comercial.
En setembro de 1994 publica “From The Cradle”, o seu primeiro disco completo de blues. Este traballo foi outro éxito rotundo e valeulle para gañar un novo premio Grammy e vender máis de 3 millóns de copias só nos Estados Unidos, converténdose no disco de blues máis vendido da historia.
Despois da publicación doutros dous recopilatorios da súa mellor etapa nos anos setenta (“Crossroads 2” e “Blues”) voltou de novo as súas raíces cando, no 2000, conseguiu cumprir un dos seus soños: gravar xunto a B.B. King. O disco levou por título “Riding With The King”.
Recentemente, no 2004, publicou un novo disco de blues esta vez homenaxeando a un dos seus ídolos, Robert Johnson, “Me And Mr. Johnson”, que tería unha secuela posterior en forma de cd e dvd titulado “Sessions For Robert J.”.
A carreira de Eric Clapton aínda segue o seu curso. Unha carreira na que o sentimento blues sempre estivo e estará presente como parte da súa personalidade. Como ben dixera nunha entrevista, hai xa uns cantos anos: “Durante a maior parte da miña xuventude souben que ía vivir acurralado e que a única forma de sobrevivir era a dignidade, a valentía e o orgullo. Iso foi o que descubrín na música, sobretodo no blues, porque no blues sempre fala un individuo que está só. É un home que se enfronta ó mundo nada máis que coa súa guitarra. É un home que está completamente só. É un home que non ten outra alternativa que cantar e tocar para aliviar a súa dor”.
DISCOGRAFÍA SELECCIONADA:
- John Mayall´s Blues Breakers With Eric Clapton
- Layla (And Other Assorted Love Songs)
- 461 Ocean Boulevard
- Slowhand
- Just One Night
- Crossroads
- Unplugged
- From The Cradle
- Crossroads 2: Live In The Seventies
- Blues
- Riding With The King
- Sessions For Robert J.
VÍDEO: "Groaning The Blues" (en directo)
VÍDEO: "Tears In Heaven" (MTV Unplugged 1992)
Con dezaseis anos xa adicaba a maior parte do tempo a practicar coa guitarra. Deixou os estudios para traballar na construcción e cando logrou aforrar unha boa cantidade de cartos, mercou unha nova guitarra e comezou a tocar en clubs de folk polas noites.
Aínda que a súa primeira banda foi The Roosters o éxito de verdade chegou cando entrou a formar parte dos Yardbirds a finais de 1963. Pouco tempo despois, en 1965, desilusionado polo camiño que estaba tomando a banda aloxándose do blues, entrou a formar parte do grupo de John Mayall, The Blues Breakers. Con eles gravou un álbum que o catapultou á fama e que aínda hoxe segue sendo un dos discos máis importantes do blues británico. Foi neste traballo onde cantou por primeira vez un tema en solitario de Robert Johnson, “Rambling On My Mind”.
Un ano despois, deixa o grupo de John Mayall e forma xunto a Jack Bruce e Ginger Baker o primeiro gran grupo da historia do rock: Cream. Durante 3 anos e despois de varios discos e multitudinarios concertos o grupo separouse debido as enormes tensións existentes entre os seus membros.
En 1969 iniciou un novo proxecto baixo o nome de Blind Faith xunto a Steve Winwood que tivo como único froito un disco e unha xira americana. A comezos da década tocou na banda de Delaney And Bonnie e gravou, por fin, o seu primeiro disco en solitario titulado “Eric Clapton”.
En 1970 forma outro novo grupo que se chamou Derek And The Dominos. Con eles publicou o mellor disco de toda a súa carreira, “Layla (And Other Assorted Love Songs)”, adicado á muller de George Harrison coa que casaría máis tarde. A pesar da súa calidade musical no seu día non tivo o éxito que se merecía e pasou case desapercibido. Neste ano, trala morte do seu pai e do seu amigo Jimi Hendrix, Clapton comezou unha adición a heroína que o tivo apartado da escena musical durante dous anos.
En xaneiro de 1973, tras unha exitosa terapia, superou os problemas coas drogas e animado por músicos como Pete Townsend reapareceu nun concerto celebrado no Rainbow Theatre de Londres.
En 1974 retoma a súa carreira en solitario coa publicación de “461 Ocean Boulevard” que o levaría ó máis alto das listas americanas. A partires deste intre a personalidade artística de Clapton comezou a afianzarse e deste xeito arrancou unha producción propia con maior ou menor fortuna con discos como ”There´s One In Every Crowd”, “EC Was Here”, “No Reason To Cry” e sobretodo “Slowhand” que chegou a vender 3 millóns de copias. Eran os tempos nos que precisamente o seu alcume máis coñecido, “mano lenta”, cobraría maior forza. O seu estilo metade rock metade blues, enganchou a milleiros de fans que esgotaban as entradas de calquera cidade onde tocase.
Os seus seguintes traballos ata comezos dos anos oitenta mantiveron firme o seu status, pero ó longo desta década, debido en parte os seus novos problemas (agora co alcohol) e ó fracaso do seu matrimonio, foi cando perdeu a referencia que o guiara nos anos anteriores e comezou a ser esquecido polo gran público.
Sen embargo, en 1989 gracias a publicación de “Journeyman” (que recibiu varios premios incluíndo o seu primeiro Grammy) e do recopilatorio “Crossroads” (que chegou a ser disco de platino) a figura de Clapton conseguiu voltar á dos mellores tempos.
Cando todo semellaba ir ben, de novo cruzaríase a traxedia no seu camiño en 1991, cando o seu fillo de tan só catro anos morre tras caer ó vacío dende unha fiestra dun rañaceos de Nova York. Un ano despois, gravou un concerto acústico para a cadea de televisión MTV que se publicou en agosto baixo o título “Unplugged” e que contén exitos como “Tears In Heaven”, adicada o seu fillo recentemente falecido. Este álbum gañou 6 Grammy e vendeu máis de 10 millóns de copias en todo o mundo converténdose no seu traballo de maior éxito comercial.
En setembro de 1994 publica “From The Cradle”, o seu primeiro disco completo de blues. Este traballo foi outro éxito rotundo e valeulle para gañar un novo premio Grammy e vender máis de 3 millóns de copias só nos Estados Unidos, converténdose no disco de blues máis vendido da historia.
Despois da publicación doutros dous recopilatorios da súa mellor etapa nos anos setenta (“Crossroads 2” e “Blues”) voltou de novo as súas raíces cando, no 2000, conseguiu cumprir un dos seus soños: gravar xunto a B.B. King. O disco levou por título “Riding With The King”.
Recentemente, no 2004, publicou un novo disco de blues esta vez homenaxeando a un dos seus ídolos, Robert Johnson, “Me And Mr. Johnson”, que tería unha secuela posterior en forma de cd e dvd titulado “Sessions For Robert J.”.
A carreira de Eric Clapton aínda segue o seu curso. Unha carreira na que o sentimento blues sempre estivo e estará presente como parte da súa personalidade. Como ben dixera nunha entrevista, hai xa uns cantos anos: “Durante a maior parte da miña xuventude souben que ía vivir acurralado e que a única forma de sobrevivir era a dignidade, a valentía e o orgullo. Iso foi o que descubrín na música, sobretodo no blues, porque no blues sempre fala un individuo que está só. É un home que se enfronta ó mundo nada máis que coa súa guitarra. É un home que está completamente só. É un home que non ten outra alternativa que cantar e tocar para aliviar a súa dor”.
DISCOGRAFÍA SELECCIONADA:
- John Mayall´s Blues Breakers With Eric Clapton
- Layla (And Other Assorted Love Songs)
- 461 Ocean Boulevard
- Slowhand
- Just One Night
- Crossroads
- Unplugged
- From The Cradle
- Crossroads 2: Live In The Seventies
- Blues
- Riding With The King
- Sessions For Robert J.
VÍDEO: "Groaning The Blues" (en directo)
VÍDEO: "Tears In Heaven" (MTV Unplugged 1992)
